فرجام کودک افغان

اشاره :صبح هر یازده سپتامبر که از خواب بر می خیزم تا شام منتظر اخبار بدی از جنگ تمدنهای هانتینگتون ،اضطراب دارم.شستشوی مغزی عده ای و فرو ریختن برجی و بهانه ای برای گسترش استعمار نوین در دنیای بظاهر دموکرات.افغانستان و عراق پس لرزه های یازده سپتامبر را پذیرفتند و کودکانی آواره و گورستانهایی آباد...

مطلب زیر دل نوشته ای است برای کودک نادیده افغان . عکس را از وبلاگ "نوشته های پراکنده" امانت گرفته ام و "شعر" درون گیومه را جایی خوانده ام و نام شاعرش را بیاد نیاوردم.

به کجا می نگری؟

تا چشم می رود

جز غبار و آتش و گور نیست!

به چه می اندیشی؟

فردای تو

آنگونه ایست که سلطان می خواهد

همچو امروز من

که خواسته دیروز سلطان است!

پشت به گورستان و بی کلاش نمی توان بودن

که تا من و تو بازیچه ی سیاستیم

و تعقل اسیر تزویر!

و عدالت در بند رقابت!

از سرنوشت گریزی نیست

کودک افغان!

امید به روزی باش

که

امیدتحقق یابد

" جای هر مرد سیاسی درختی کاشته شود"

و

اگر آنروز تو آنجا بودی

به خدا ،سلام ما را برسان

...

برگرد کودک افغان !

اسامه با کتاب و کلاش منتظر است

برو که در بازی سلاطین

خون ما کمترین ارزش است

برگرد کودک افغان